Tomasz Drabot

TD: Bo model napisze pozew, ale nie usiądzie z kimś w najgorszym tygodniu jego życia i nie weźmie za niego odpowiedzialności. Rozwód to nie formularz do wypełnienia, tylko dziesiątki decyzji, w których „zgodne z prawem” i „dobre dla Ciebie” to nie zawsze to samo. Tę różnicę wyłapuje człowiek, nie maszyna.

TD: Że nie handluję pewnością. Powiem, jakie są realne szanse i czego się spodziewać, nawet jeśli to nie jest to, co chce usłyszeć. Wolę, żeby wyszedł z gabinetu z prawdą niż z obietnicą, której potem nie dotrzymam.

TD: Bo od emocji jest klient, a od chłodnej głowy jestem ja. To nie poza, tylko narzędzie. Kiedy jedna osoba przy stole nie panikuje i wie, co po kolei zrobić, druga od razu oddycha. Za to mi się płaci, nie za to, żebym też się bał.

TD: Że ludzie rzadko żałują samego rozwodu. Żałują sposobu, w jaki go przeprowadzili: wojny na złość, wciągania w to dzieci, decyzji podjętych w gniewie. Dlatego tak pilnuję, żeby klient nie zrobił dziś czegoś, za co zapłaci przez kolejnych pięć lat.

TD: Nie boję się sztucznej inteligencji. Ona już jest i będzie zmieniać świat - nie tylko zawód prawnika, ale praktycznie każdą branżę. To wyzwanie dla nas wszystkich. Martwię się nie o tych, którzy myślą i biorą odpowiedzialność, lecz o tych, których praca polega wyłącznie na odtwarzaniu schematów. To maszyna zrobi szybciej. Ale odpowiedzialności nie da się oddelegować do modelu. Ktoś wciąż musi spojrzeć klientowi w oczy i powiedzieć: „Biorę to na siebie”. I to się nie zmieni.